Serce

Serce jest ptak biały, z drzew białych

nie oderwany ptak, jak owoc niedojrzały,

jak nieznajomość potęg,

które w kolebach ziemi kołysały

trwogę i miłość, nim w ciało stężały,

nim się nie stały młotem.

A teraz młot, a nad nim cóż, gdy bije

o ziemie lodowate, o serca niczyje,

cóż nali nim?

Serce - ptak biały z drzew nie oderwany,

karmiony krwią z Chrystusa pięciorany,

wzejdzie czy spadnie?

Serce - ptak biały - nocą lot rozwija

jak wstęgę albo skrzydła jak kolumny wbija

w ciemność czy światło?

A kiedy ptakom - ptakiem, ludziom - wiosłem,

sobie jest tylko śpiewem niedorosłe,

to już odgadło.

luty 42 r.

sprawdź inne wiersze autora