Druga ojczyzna

Nocą, kiedy różowy swit po gwiazdach schodzi,

Chłód jak ćma senna wpada, gdy okno otworzę.

Myślę, ze mnie jak rosę wypija przestworze,

Ze me ziemia mnie wchłonie i me ziemia rodzi

Ze tam. ponad światami, ponad drogą mleczną,

Nad błękitem, co rankiem w bladą dmucha tarczę -

Jest ojczyzna, za którą tęsknię tu i walczę

Z smutkiem, co w duszy rośnie, i z miłością wieczną

Bo wierzę, ze Bóg wszystko wyrówna i zgodzi

Niepokój serca niego z pogodą obszaru.

Jak obłok, od gwiazd ciężkich i srebra nadmiaru,

Od ziemi mnie, od ciała i dnia oswobodzi.

sprawdź inne wiersze autora