Koncha, perły i słowik

Wieczór jest jak flakon - kiedy się odmyka,

Wszystko chciałby odurzyć perfumą słowika.

Muszlę nieba otwiera jak morza odmęty,

A z muszli perły srebrne lecą w firmamenty.

Noc je na nitkach wątłych leciutko kołysz,

Niby główkę słowiczą zasłuchaną w ciszę.

Aż wschód w palce różowe pocznie gwiazdy chwytać

I w konchę niebios perły bledniutkie zamykać.

sprawdź inne wiersze autora