Ty i jesień

Na ziemi jesień wietrzna konary drzew pochyla.

Perełki chmur po niebie jak na różańcu goni.

W ogrodach Twoich oczu kołyszą się motyle,

W pasiekach ust Twych słodkich rój miodno-zloty dzwoni.

Już spłonął po zagrodach rumieniec jarzębiny

I dzwonki kulek srebrnych nic toczą nad przełęczą,

Ale gdy inojc oczy ku Twoim oczom skłonię -

Dzwonkami, jarzębiną jesienne dni me dźwięczą.

Panienko moja dobra, która na czoło ciche

Pieszczotą dłonie zsyłasz jak ptaki najłaskawsze.

Najsmutniejszemu z ptaków, co w moich piersiach bije.

W ogrody oczu pozwól zabłąkać się na zawsze.

sprawdź inne wiersze autora