Z petrarki

Chcecie wiedzieć, co cierpię, rówiennicy moi?

Odmaluję najwierniej, ile pióro zdoła.

Mary ja dotąd pośród pamiątek kościoła

Myślą gonię i duch mój o przeszłości roi.

Tu zwykła igrać, ówdzie zamyślona stoi,

Tam z niechęcią twarz kryła, tu mię okiem woła,

Tu gniewna, tam posępna, tu znowu wesoła,

Tu swe lica w łagodność, tu w powagę stroi.

Tam piosenkę nuciła, tu mi dłoń ścisnęła,

Tu usiadła, tam naszej rozmowy początek.

Stąd biegła, tu na piasku imię moje kryśli,

Tam słówko powiedziała, tu z cicha westchnęła,

Tam się zarumieniła - ach! śród tych pamiątek

Wiecznie miota się serce i plączą sie myśli.

sprawdź inne wiersze autora