Oda do wolności III

Niegdyś Europa cała

Była gotyckim kościołem.

Wiara kolumny związała,

Gmach niebo roztrącał czołem...

Drżącym od starości głosem

Starzec pochylony laty

Trząsł dumnym mocarzy losem,

Zaglądał w królów siedziby;

Zaledwo promyk oświaty

Przez ubarwione gmachu przedzierał się szyby.

Jakiś mnich stanął u proga,

Kornéj nie uchylił głowy,

Walczył słowami Boga

I wzgardził świętemi kary.

Upadł gmach zachwiany słowy.

Błysnęły światła promienie...

Piérwsze wolności westchnienie

Było i westchnieniem wiary.

sprawdź inne wiersze autora