Daleki świecie

Daleki świecie wiecznie złocistego lata,

kędy olbrzymie rzeki toczą święte wody,

gdzie się w słońcu meczety błyszczą i pagody

i piramida szczytem pod błękit wylata;

gdzie złotą od gwiazd nocą płynie łódź skrzydlata,

wstawiając wśród brzegów milczące ogrody;

ziemio, gdzie zadumane odwieczne narody

siedzą, jak sfinks, wpatrzone w tajemnicę świata;

od dzieciństwa śnię ciebie i patrzę ku tobie!

Wędrując błędną myślą po szerokim globie,

ileż mil już przebiegłem po twoich przestrzeniach,

kąpiąc się w blasku słońca, w gwiaździstych promieniach

i w twych bezdennych puszczach, gdzie człowiek przepada

jak obłąkana gwiazda, z gwiazd odbita stada.

sprawdź inne wiersze autora