Królestwo moje

Królestwo moje nie na tej ziemi,

Fale je skryły grzywami piennemi,

Ląd mój słoneczny, jasny, pogodny

Nurt oceanu zatopił wodny.

Lecz z mego lądu w mroków godzinie

Stłumiona gędźba stu dzwonów płynie.

Lecz z mego lądu przez fal obręcze

terają mi pieśni i świecą tęcze.

Bo na mym lądzie skarby bezcenne,

Koronne złota i berła lenne.

Bo po mym lądzie chodź? tęsknoty

I do mej duszy klucz dzierżą złoty.

I kiedy słabną jej skrzydła znojne,

Władcze jej kładą szaty dostojne

I jasnowidzeń dają źrenice,

By, w swe królewskie patrząc dzielnice,

Żyła tęsknoty porywem wiecznym

Za utraconym lądem słonecznym.

sprawdź inne wiersze autora