Lato

Jak stół biesiadny żeńcom podany

Ziemia w przededniu wielkiego żniwa,

Złotą symfonię sionce dogrywa,

Strun mu tysiącem rozchwiane lany,

Wian zbóż, szafirem chabrów dziergany,

Zwichrzonych kłosów złocista grzywa,

Struną mu miodna hreczana niwa,

Mleczy gościniec skrzydłem pszczół tkany.

A po ugorach stoją dziewanny,

Cicho wpatrzone w szmat nieba siny.

Niby kapłanka białej Marzanny,

Kwiatem wyrosłe z gruzów gontyny,

W pieśń zasłuchane ona przedwieczną -

Polną i zbożną - kwietną - słoneczną...

sprawdź inne wiersze autora