Twoja dusza

Twoja dusza wygnanka ma królewskie lice.

Czerw Bezczynu jasne jej wytacza soki,

Nuda - w pustyń zmartwiałe przenosi opoki,

Gdzie pogasłych Nadziei martwe lśnią źrenice.

A wokoło mkną Życia wezbrane potoki,

Niosąc zgony i srebrne Odrodzeń kotwice,

Białe krzyże Chrystusów - Syzyfów krwawice,

Tyrs Bachantek - Idei błękitnej obłoki.

A Twa dusza wygnanką jest w królewskiej szacie,

Śledzić dano jej szaniec w bojowym rozgwarze,

Ale walczyć przy żadnym nie wolno sztandarze!

Więc czując, że majestat jest dla niej przekleństwem,

Kona cicha - tej lilii strawiona męczeństwem,

Co samotna rozkwitła w gotyckiej komnacie...

sprawdź inne wiersze autora