Znużenie

Moja dusza jest łąką chaotycznych kwieci -

Czasem nęcą ją gwiazdy, czasem usta świeże,

A czasem księżycowe ściele sobie leże

I z niego w wir życiowych rzuca się zamieci.

Moja dusza jest pieśnią lat długich stuleci -

Czasem rzewna jak święte prababek pacierze,

Czasem myślą goniąca mord, krew i grabieże,

Jak rumak bezwędzidlny, rozhukany leci.

Tej duszy śnią się święte lub też kurtyzany -

Dym kadzideł skąpany w bakchicznej wonności -

I wówczas jej weselne śpiewają peany,

Że Rozkoszy potęgą świat powstał z nicości...

Lecz niebawem, pokutna, znowu w prochu leży

I z żalu na twarz padłszy - w Niebo jasne wierzy.

sprawdź inne wiersze autora